Tina in Carolina

  Wat doen ze mij weeral aan? 

 

Vanavond heb ik voor de eerste keer het strand gezien in Charleston. Allez, 'gezien' is veel gezegd. Spijtig genoeg was ik iets te laat wegens het verkeer en open gaan van de brug. Dus het was al donker. Maar de zilte zeelucht doet altijd deugd en het gevoel van wit zand onder je schoenen geeft een instant vakantie gevoel. Ik kijk er al naar uit om hier met Woody te komen wandelen. 

Hoe je een heartattack broodje samenstelt  Chicken filet, nuggets, baked potatoes, kaas, bacon, wafels met siroop, cornflakes.... De ideale manier om je slagaders toe te laten slippen. Bruin en geel: de enige kleuren die je ziet aan het ontbijtbuffet. Maar wél allemaal organisch! Ik mis mijn fruitsalade, granen en havermout! 

Darling, dear, Hon, sweetheart... De afgelopen dagen heb ik veel koosnaampjes gehoord en ze kwamen niet van Benjamin. Amerikanen nemen die woorden nogal gemakkelijk in de mond. Tijdens de 1e vlucht was 't al van' What would you like to drink Hon?" stel je voor dat een Nederlandstalige stewardess zou vragen:" Kan ik je iets te drinken aanbieden liefste? Heb je daar graag ijs bij schat" Je zou raar opkijken. We zijn veel gereserveerder, dus het zal wel effe wennen worden om zo door vreemden aangesproken te worden.  Voor taxichauffeur Herman was ik 'dear. Zelfs de receptionist in het hotel was uitbundig hartelijk, alsof ik een familielid was dat hij al 5 jaar niet meer gezien had: 'Welcome Tina, love!' De eerste gedachte die daarbij door mijn hoofd ging: 'Ik ben de laatste om in te checken vandaag zekers? En nu kunnen ze naar huis?'  Het Belgische cynisme... Het zal tijd kosten om dat kwijt te geraken. 

Achttien en een half uur, zolang duurt het om van Wondelgem naar mijn hotel in Charleston te reizen. Daar horen spanningen bij waarop je voorbereid bent. Bijvoorbeeld 1 uur extra schuifelen op de E40 en de Brusselse ring. Je kan je troosten met de gedachte dat duizenden forenzers dit elke dag doen. Vrijwillig. Of je geest tijdens je eerste vlucht van 8u proberen bezig te houden met alles behalve de aftelklok op je tv scherm (3 km afgelegd per 9 seconden, wat heel indrukwekkend is, maar 6224 km blijft een lange afstand) en je lichaam verplichten op een smalle, veel te rechte stoel te blijven zitten zonder de persoon naast je aan te stoten of windjes te laten (het eeste is gelukt, het tweede niet). Maar er zijn evengoed dingen waarop je niet bent voorbereid zoals de nachtmerrie van een luchthaven van Washington. Gedesigned om ervoor te zorgen dat je aan al je stappen van de dag komt (en die van de volgende dag ook) en uit pure noodzaak ook in looppas zodat je helemaal uit de adem en door...