De wind vanachter

Achttien en een half uur, zolang duurt het om van Wondelgem naar mijn hotel in Charleston te reizen.

Daar horen spanningen bij waarop je voorbereid bent. Bijvoorbeeld 1 uur extra schuifelen op de E40 en de Brusselse ring. Je kan je troosten met de gedachte dat duizenden forenzers dit elke dag doen. Vrijwillig. Of je geest tijdens je eerste vlucht van 8u proberen bezig te houden met alles behalve de aftelklok op je tv scherm (3 km afgelegd per 9 seconden, wat heel indrukwekkend is, maar 6224 km blijft een lange afstand) en je lichaam verplichten op een smalle, veel te rechte stoel te blijven zitten zonder de persoon naast je aan te stoten of windjes te laten (het eeste is gelukt, het tweede niet).

Maar er zijn evengoed dingen waarop je niet bent voorbereid zoals de nachtmerrie van een luchthaven van Washington. Gedesigned om ervoor te zorgen dat je aan al je stappen van de dag komt (en die van de volgende dag ook) en uit pure noodzaak ook in looppas zodat je helemaal uit de adem en doordrengd van je zweet op je connecterende vlucht kan stappen. Hoe dat komt? Na meer dan 1u aanschuiven aan de douane en een half uur aan de security, het ophalen en weer afgeven van mijn bagage moest ik nog 43 minuten naar mijn gate. Heel moeilijk als je eigenlijk maar 20 minuten hebt voordat je vlucht opstijgt. Er zijn oneindig lange gangen aan me voorbijgevlogen, roltrappen zijn op en af gelopen, 2 liften in- en uitgehopt en oh ja, ook nog ergens een shuttletrein, trappen en mensenmenigten... het is allemaal een blur. Maar gehaald heb ik het.

Dus hier ben ik dan op mijn hotelkamer op de 2e avond. 19u24 locale tijd, maar mijn hoofd en lijf zeggen dat het 1u24 's nachts is. Mijn avondeten was een Granny Smith en een kamille thee. Na een wandeling van 6 km en het 'vruchteloos' zoeken naar een supermarkt voor fruit of een salade was dat de optie. Veel restaurants zijn toe op een dinsdagavond en degene die open waren zaten redelijk vol. En dat zag ik niet zitten.

Het grote voordeel van zo'n lange, vermoeiende en stresserende reis is dat je zo moe bent dat je niet veel tijd hebt om heimwee te hebben of je eenzaam te voelen. Nog een voordeel van alleen reizen: 2 tweepersoonsbedden en 6 kussens voor mij alleen. En zoveel windjes laten als ik wil. Het is de schuld van de Granny Smith.