Wat ruist daar door het struikgewas?

Op een kilometer van ons huis ligt een discgolf terrein. Je kan het vergelijken met golf, maar in plaats van met een balletje speel je met een frisbee en de holes zijn korven. Woody en ik passeren daar soms tijdens onze wandeling. Vandaag was er ongebruikelijke activiteit gaande, ik zag vanop een afstand niet meteen wat het was. Een diertje ter groote van een kat, maar eerder grijsbruin met bewegingen die leken op snuffelen en grazen. Gelukkig had ik mijn gsm bij en daar kan je redelijk mee inzoomen. Dit zag ik:

Na meer opzoekingswerk blijkt het om een Negenbandgordeldier te gaan. De naam komt van de 8 tot 10, maar meestal 9 gordels of delen waaruit zijn pantser bestaat. Het had helemaal niet door dat wij ook op het terrein waren, tot we besloten een beetje dichterbij te gaan en Woody het beestje in de gaten kreeg: 'oh leuk, een nieuwe kameraad' en weg was hij. Zijn recall is dan onbestaande, hij heeft dan geen oren meer. Uit de hele ervaring heb ik 2 dingen geleerd: 1) Australische herders lopen sneller dan gordeldieren en 2) Woody doet geen kwaad aan anderen diertjes. Hij liep er leuk naast, zonder te blaffen of te bijten. Ons gordeldiertje liep voor zijn leven de struiken in naar zijn burcht en Woody er achter want die ging een huisbezoek brengen. 2 minuten later kon ik hem gelukkig uit het struikgewas roepen, waar hij met een brede smile uit tevoorschijn kwam. 

Woody is hier zeker supergelukkig, pootje baden in de vijvers, rollen in het stugge gras, takken kapotbijten en achter gordeldieren aangaan, het leven van een hond kan mooi zijn. Een beetje later zagen we ook nog wilde schildpadden in een vijver, terwijl het zonnetje boven ons hoofd scheen en vogeltjes van alle formaten liedjes opvoerden, wat een mooie dag vandaag.