"Je knikkers verliezen" deel 2 Vrijdag

Dag 2 van de reis die normaal al lang gedaan had moeten zijn. Heerlijk genieten van een goed bed en een uitgebreid ontbijt lukt niet zo goed wanneer je stijf staat van de zenuwen. Gelukkig waren we ruim op tijd aan de incheckbalie van KLM want het duurde wel even om Woody in te checken. Tegen 11u was dat in orde. Hem afgeven was heel moeilijk. Dat kleine snoetje vanuit zijn kooi naar je zien staren terwijl hij in de goederenlift wordt gereden en dan de deuren zien toegaan was alsof een stuk uit mijn hart werd gerukt. 

Om zeker te zijn dat de wet van Murphy werd toegepast had onze vlucht ook nog eens 3u vertraging. Voor het instappen zag ik hoe buiten op de tarmac Woody's kooi op de transportband in het ruim werd geladen. Een geruststelling dat hij zeker mee was. In plaats van 13u20 stegen we pas op om 16u30. Heel de tijd denk je dan aan je kleine beestje die zonder eten en drinken in een kooi in de buik van een groot vliegtuig zit en niet begrijpt wat er aan de hand is. "We hope you enjoy your flight" zeggen ze dan op het einde van de veiligheidsintructies. Ik zou wel eens willen weten wat er zo 'enjoyable' is aan krappe beenruimte, slapende voeten en belabberd eten balanceren op een uitklaptafel van 10 vierkante centimeters. Naar de wc gaan is als plassen op een bokkend paard en 8u naar de motoren van een Boeing luisteren is ook niet bepaald 'white noise'.

Rond 18u30 was het eindelijk touchdown op Amerikaanse bodem. Na een zeer vlotte douane controle werden we van de ene bewakingsagent naar de andere geleid om in een wachthal te eindigen. Je weet van toeten nog blazen, vragen mag je niet stellen aan de beamten. Je voelt je een crimineel die in voorhechtenis is en wacht op het oordeel van de rechter. Paspoort van Woody en CDC formulier (invoer huisdier) werden gechecked en toen mochten we eindelijk onze kleine beer terugzien. 16 uur had hij in zijn bench gezeten, dus er was wel een plasincident, maar de urinegeur neem je er graag bij. Na vele knuffels, opgeluchte blafjes en het ophalen van onze bagage was het richting exit. Via een pendelbus naar de autoverhuring. Heel de mikmak erin en naar een hotel in de buurt van Washington airport. Tot zover de 2e etappe.