"Je knikkers verliezen" deel 1 Donderdag

The drop of a bombshell

"Ik zie geen booking voor uw hond in het systeem. Trouwens, het vliegtuig die u neemt is een Dreamliner en dat type vliegtuig vervoerd geen honden."

Niet meteen de woorden die je wilt horen als je met heel je hebben en houden klaar staat om te boarden naar je nieuwe thuisland. Dit kan toch niet waar zijn? Een fout gemaakt door het agentschap dat verondersteld werd ons te helpen bij onze internationale verhuizing. Bij het besef dat we die dag niet zouden vertrekken werd het even zwart voor mijn ogen. 

Losing your marbles

Na 2 heel intense maanden van voorbereidingen was er al heel wat cortisol door onze aderen gevloeid en deze setback was de spreekwoordelijke druppel, maar met hysterie kom je nergens dus het was niet het moment 'to lose our marbles' en als kippen zonder kop rond te beginnen lopen. Na wat overleg met de helpdesk konden we onze tickets omboeken naar de dag erna, met bestemming Washington, de dichtst mogelijke luchthaven bij Charleston op de kortst mogelijke tijd met een vliegtuig dat honden vervoerd. 

Dus een overnachting op Schiphol was nodig. Vier 20kg+ valiezen, 2 handbagage, 2 rugzakken, een large hondenren en een hoogsensitieve zenuwachtige Aussie van 25 kg is niet evident om te navigeren tussen de drukte van de luchthaven, op en af roltrappen, in en uit liften en door smalle hotelgangen die net op dat moment volgeparkeerd staan met roomservice karretjes. Na al onze hardware in de kamer geramd te hebben was het hoog tijd om ons lichaam te vullen met eten en onze software te verzachten met drank want dat was ondertussen al van de ochtend geleden. Tot zover dag 1 van de grote (tot nu toe onsuccesvolle) migratie naar het Wilde Westen.